Laatste hoop op Koreaanse familiereünies
(dit artikel werd op zaterdag 14 januari gepubliceerd via de GPD)
Honderdduizenden vluchtelingen konden na de Koreaanse oorlog (1950-1953) nooit meer terug naar hun woonplaats in Noord-Korea. Nog steeds wachten bijna tachtigduizend mensen in Zuid-Korea op een ontmoeting met hun achtergebleven familieleden in het noorden.
Het is 1951 als de dan zestienjarige Huh Gap-seom darmklachten krijgt. Haar vader kent gelukkig een uitstekende dokter een paar dorpen verderop in Hamgyeongnam, een noordelijke provincie in Noord-Korea. Hij brengt haar er naar toe om een nachtje over te blijven bij de gastvrije buren van de dokter. Het was de laatste keer dat Huh haar vader ooit zag; de volgende ochtend wordt ze in paniek gewekt en even later zit ze op het dak van een overvolle trein. De oorlog tussen het communistische noorden en kapitalistische zuiden is in volle gang en de Amerikanen hebben het Rode Leger tot diep in het noorden kunnen verdringen. Als de scholiere van de trein springt wacht er een Amerikaans marineschip om haar samen met massa's vreemden naar Busan te varen, in het zuidoosten van Zuid-Korea.
(dit artikel werd op woensdag 4 januari gepubliceerd in De Groene Amsterdammer)
De groteske proporties van de presentatie van het Noord-Koreaanse regime is ongetwijfeld één van de meest fascinerende aspecten van het rode kluizenaarsrijk. Beroemd om zijn grote jaarlijkse gymnastiekspelen, parades en legergrote orkesten - met een verhongerend volk buiten het toneel dat Pyongyang heet is de lifestyle van de ambtenaren daar letterlijk larger than life. Met open mond hebben we ons deze week weer kunnen vergapen aan een strak geregisseerde Noord-Koreaanse voorstelling. Een show vol patriottistisch opera-achtig drama, extreme verheerlijking en militaire heldhaftigheid; in proporties waar zelfs de grootste rockbands in het westen niet aan kunnen tippen. In de muziek van Noord-Korea zien we ondanks zijn anti-westerse houding een mengelmoes van Westerse oude én moderne klassiekers vol elementen die perfect bruikbaar zijn voor de verheerlijking van het regime. Een rondje Noord-Korea in muziek.
In een ondergesneeuwd Pyongyang vond woensdag de uitvaart van de vorige week overleden Noord-Koreaanse leider Kim Jong-il plaats. Wegens de hevige sneeuw begon de plechtigheid enkele uren later dan gepland. Zoon en nieuwe leider Kim Jong-un liep op kop naast de lijkwagen van zijn vader, waarmee duidelijk werd dat hij definitief de hoofdfiguur in Noord-Korea is.
(Dit artikel werd op donderdag 22 december gepubliceerd via de GPD)
Brullend zakken massa's mensen door hun knieën in Pyongyang. Normaal zo masculine partijelite kronkelt jankend achter vergaderbankjes van verdriet en door het warenhuis verderop schalt een brei van gehuil van vrouwen die neerknielen bij de roltrap die Kim Jong-il nam toen hij de zaak hoogstpersoonlijk kwam openen. Cultureel antropoloog Jung Hang-jin van de Nationale Universiteit in Seoul is expert op het gebied van emoties in politiek en legt uit waarom de Noord-Koreanen massaal verplicht moeten huilen.
